Το παράπονο

Ήρθε πάλι στον ύπνο μου

ο φίλος μου ο Γιώργος

που σκοτώθηκε στα 19

σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα 

Τι θέλεις του είπα

Μ' έπιασε απροετοίμαστο

Με ξεχάσατε μου λέει

δεν έρχεστε σπίτι μου

να με δείτε

να μου κάψετε λίγο λιβάνι

Ξέρεις πήγα να του πω

οι δουλειές τα παιδιά

Όλοι κάνατε οικογένεια μου λέει

παιδιά σπιτικό ζωή

εγώ μόνο τυλίχτηκα

το μαύρο χώμα

Να το θυμάστε

να με θυμάστε

Μελαγχολία

Κάποτε είχα ένα δέντρο
στον ίσκιο του ατένιζα
βαθιά τις φλέβες της ψυχής

Κάποτε είχα μία πέτρα
πάνω της ξεκούραζα
το αχνό περίγραμμα της ύπαρξης

Κάποτε είχα ένα φίλο
στον ώμο του ξαπόσταινα
τραγουδώντας τη νύχτα του κόσμου

Κι ήμουν χαρούμενος
κι ήταν δικός μου
Κάποτε

Για την Ελένη

        Γι’ αυτές τις ρυτίδες που μ’ αυλακώσαν το πρόσωπο

και δε σ’ αρέσουν,

εσύ φταις.

Γι’ αυτά τα μάτια που βυθιστήκαν στην περηφάνια τους

και δε σ’ αρέσουν,

εσύ φταις.

Γι’ αυτά τα μαλλιά που ασπρίσαν πριν την ώρα τους

και δε σ’ αρέσουν,

εσύ φταις.

Γι’ αυτήν την ψυχή που μέρα με τη μέρα

νιώθω πως μέσα μου πεθαίνει

και δε σ’ αρέσει,

εσύ φταις.

Για την Ελένη που ήξερες

και δεν υπάρχει πια,

εσύ φταις.

Κι ας μη σ’ αρέσει.

Per te

Αρχίζω λοιπόν τώρα να φτιάχνω

μέσα μου μια γη για σένα,

ένα σύμπαν ολοκλήρωσης,

να καίω άσβεστη φλόγα ακατάβλητης παρουσίας· 

ανοίγω ένα παράθυρο στη φύση σου

και βλέπω πλαίσιο αγνής ενοχής

να περιβάλει δυναμικά την αύρα σου· 

λέω  θα ‘χω από τώρα για πατρίδα μου

όπου πατάς,

κόσμο μου όπου αναπνέεις,

θα πιάνω χώμα και με την πνοή σου

θα φτιάχνω αθανασία.

Μέσα στον κύκλο της ύπαρξής σου

θα πνέω τον άνεμο της αγάπης

και θ’ αναπνέω αέρα ζωής.

Σ’ αγαπάω.

Poesia

Μου ήρθε ο θάνατος

κι είχε τα μάτια σου

κι ασελγούσε επί χρόνια

στα κύτταρα του μυαλού μου

και βίαζε παρά φύση τις λέξεις

κι έκοβε προκρούστειες προτάσεις

και τα μπαστάρδια του

ξεπετιούνταν τσιρίζοντας

τα φάσκιωνα στο χαρτί

και τα ’βγαζα στον ήλιο

να στεγνώσουν.

Ευνούχος της αυλής

αδημονώ

Έρωτας

Τι γελοίοι που είμαστε
ζώντας τη μικρή γελοία
ζωή μας!
Πόσο απροσδιόριστα πολύ
γελοίοι γινόμαστε
προσπαθώντας να γεμίσουμε
ο ένας το κενό του άλλου.
Μα αλήθεια
τι γελοίοι που φαινόμαστε
όταν ελπίζουμε
κι όταν επιτρέπουμε στον εαυτό μας
να πιστέψει πως κάποιος άλλος
είναι δίπλα μας, έχει την ανάγκη μας.
Θε μου, πόσο γελοία υπάρχουμε
προσδοκώντας να υπάρξουμε
μέσα σε κάποιον άλλον,
απ' τη στιγμή που
όλοι γνωρίζουμε καλά πως
δεν μας ανήκει ούτε ο εαυτός μας πως
η μοναξιά είναι ο κλήρος του ανθρώπου και πως
ο φόβος της μοναξιάς είναι
το μερίδιο του καθενός στη γνώση του Θεού.

Για πάντα

Θα ’μαι ο μαύρος ουρανός της σκέψης σου,

το απύθμενο σκοτάδι στις περιπλανήσεις του μυαλού σου,

η ονειρική κατάσταση της αγάπης σου,

το απόλυτα ποθητό της διψασμένης σου ψυχής· 

θα ’μαι αυτός που θα καταπατήσει τα άδυτα,

θα διανοίξει νέους ορίζοντες,

θα σ’ οδηγήσει πίσω απ’ την αθωότητά σου,

μέσα από δρόμους όχι απαραίτητα χαραγμένους,

η αδυναμία θα ’μαι της ψυχής και του σώματός σου,

η από πριν συγχωρεμένη αμαρτία,

το δυσαναπλήρωτο κενό που θα αφήνει η απουσία μου,

θα ’μαι το κόκκινο θανατικό που γλιστρά στη νεύρινη κοίτη,

κάτω από τη σάρκα, πάνω από την καρδιά.

Θα ’μαι το μαύρο και το λευκό,

ο θάνατος κι ο κρίνος,

ο φόβος κι η αγάπη,

εγώ και συ.